Wat lijkt het alweer lang geleden dat we in Australie waren. Na een paar dagen op Keppel Island zijn we door een Australisch stel dat in dezelfde lodge als ons logeerde bij de luchthaven afgezet. Vandaar met het vliegtuig naar Brisbane gevlogen en 1 dag de stad bekeken. 27 februari zijn we naar Singapore gevlogen en het plan was om direkt door te vliegen naar Ho Chi Minh. En toen kwamen we erachter dat ons visum voor Vietnam pas 1 maart inging. Laat het nou ook nog een schrikkelmaand zijn...Dus twee dagen in Singapore wat leuker was dan we gedacht hadden. We verbleven in de wijk 'Little India' dus tandoori en biryani. In Singapore heb je enorme warenhuizen waar we aan een medewerker de uitgang moesten vragen. Met de metro reis je snel overal naartoe, alles is erg schoon en mensen houden zich strikt aan de regels. De boetes zijn erg hoog en in de krant lazen we over iemand die probeerde de politie om te kopen met als gevolg 6 stokslagen en een boete. Zo kan het dus ook, zero tollerance.

1 maart zijn we naar Ho Chi Minh gevlogen. Zodra we in de taxi stapten zaten we midden in de chaos. Het is een constant getoeter van heel veel scooters, bussen en auto's (over het algemeen taxi's). Verkeersregels zijn er nauwelijks, de grootste gaat eerst.

Met ons geld gaat het ook weer iets beter. Een 3 sterren hotel kost hier minder dan een campingplaats zonder stroom in Australie, en een 4 gangen menu is net zo duur als een Australisch happymeal.

Werner was toe aan een nieuwe zwembroek en die kun je hier in genoeg winkeltjes kopen. (ja een 'echte' Billabong). We hadden gelezen dat je altijd en overal moet afdingen, dat verwacht men hier. Werner zou wel even laten zien hoe dat moest. Eerst even passen, daar was door de verkoopster niet echt op gerekend en ook niet door oma. Oma lag nl in het pashokje half achter het gordijn te slapen. Nadat oma wakker was gemaakt en ook het bordje hondevoer eruit was gehaald kon de zwembroek gepast worden. De maat was goed en de kleur was mooi, nu nog even onderhandelen.

'How Much?'

antw:' fai hunderd'

' No five hundred is too much, two hundred'

antw: 'oke'

Dit was wel heel erg snel maar toch, een zwembroek voor 8 euro is niet duur.

We zijn naar de Cu Chi tunnels geweest. Eerst een korte film over de oorlog gezien, belicht vanuit de Vietnam zijde natuurlijk. Daarna de tunnels gezien en er een stukje in geweest. Er zijn ondergronds hele keukens, wapenkamers ingericht. Wel 3 verdiepingen diep. De gemiddelde Vietnamees is 1.55m, dus als toerist valt het niet mee in zo'n smal gangetje.Op de achtergrond hoor je constant het geluid van machine geweren, bleek dat je hier zelf mee mocht schieten (hebben we niet gedaan).

In een parkje werden we aangesproken door Vietnamese studenten die graag Engels met ons wilden spreken. Ze wilden hier zelf graag beter in worden en doen dit in hun vrije tijd.Ik weet niet of ze met ons nou de juiste personen hebben uitgekozen. Na een kwartiertje met ze gesproken te hebben, zagen we de rij van studenten langzaam langer worden en hebben we ons vriendelijk verontschuldigd.

Na Ho Chi Minh zijn we met de bus naar Mui Ne (badplaats) gegaan. Daarna met de slaapbus naar Nha Trang. Nu zijn we in Hoi An, een plaatsje met veel historische gebouwen. Hier blijven we nog een paar dagen en reizen dan weer verder richting het noorden.